تو نیکی می کن و در دجله انداز          که ایزد در بیابانت دهد باز
“سعدی”

آب کم جو تشنگی آور به دست          تا بشجوشد آبت از بالا و پست
“مولوی”

من از آن کشم ندامت، که تورا نیازمودم          تو چرا زمن گریزی که وفایم آزمودی؟
“رهی معیری”

این چنین زیروزبر نمی‌ ماند مدام          می‌نشاند چرخ هرکس را به جای خویشتن
“صائب تبریزی”

ناله اگر که بر کشم، خانه خراب می‌شوی          خانه خراب گشته‌ام بس‌که سکوت کرده‌ام
“صائب تبریزی”

از زلزله و عشق خبر کس ندهند          آن لحظه خبر شوی که ویران شده‌ای
“شفیعی کدکنی”

مقصد آنگونه که گفتند به ما، روشن نیست          دوستان نیمه‌ی راهید اگر، برگردید‌
“کاظم بهمنی”